Hier zit uw gestolen geld een aandeel in elkaar

De overwaarde fraude van

RABOBANK

Frauderen is een kwestie van mentaliteit. Niets meer niets minder. We hebben in Nederland eigenlijk drie topbanken. Bij accountants die veel betrokken zijn bij financieringen leeft over het algemeen het gevoel dat de ING de soepelste is van de drie, ABNAMRO moeilijker vanwege een wat hardere mentaliteit en dat de RABOBANK gewoon de slechtste bank is kwa mentaliteit. Dat is ook wel enigszins verklaren. De ING is een samenraapsel van banken die het midden en kleinbedrijf en later met de postbank werknemers bediende. En men had door, dat soms de schuld kwijtschelden een bedrijf redde en dan dat beperkte verlies later werd terugverdiend omdat hetzelfde bedrijf hun weer opbrengsten gaf. Had men het bedrijf failliet laten gaan dan had men en een heleboel mensen schade berokkend. Bij ABNAMRO was dat ook zo maar men was wat harder op zijn Rotterdams. Gewoon echte bankier die ook rekende wat goedkoper was failliet verklaren, of mogelijk rekenen op latere opbrengsten, maar die lette wat minder op de betrokkenheid van mensen. Wat harder.

DE STRUCTUUR VAN DE RABOBANK

De Rabobank is echter een heel ander verhaal. Er zijn raiffeisenbanken die al zo’n 100 jaar op dorpen in het overwegend protestants Christelijke gedeelte van Nederland zitten en boerenleenbanken die meer in het zuiden het overwegend Rooms-katholieke gedeelte van Nederland zitten. De grote steden daar zag je deze banken niet dat waren meer de andere banken. Toen ik in Brabant ging wonen in Lage Zwaluwe in 1969 woonde ik op de scheidslijn van de geloven. Aan de Christelijke kant had je de Raiffeisenbank en de andere kant de Boerenleenbank Met voetbal de zaterdagscompetitie en de andere helft op zondag en met elkaar voetballen was niet mogelijk. Er waren twee fanfares en ik had geluk want ik zag ze beide op de scheidslijn maar ze gingen niet op elkaars gedeelte. Twee kermissen op verschillende tijdstippen op hun eigen locaties. En dan hebben we het over een dorp van toen ongeveer 3.500 inwoners. In de jaren 70 is dat allemaal naar elkaar gaan groeien en gingen de raiffeisenbanken en de boerenleenbanken samen en ontstond de Rabobank de naam samengesteld door de eerste 2 letters van de oude banken. Het waren allemaal coöperatieve banken en er waren 187 bankvergunningen. Het kunnen er wat meer af wat minder zijn maar dat doet er niet toe. De banken waren zelfstandig en het hoofdkantoor van de RABOBANK konden alleen maar adviseren en toezicht houden en ontwikkelde nieuwe banken als die ergens anders moesten komen zoals in de steden. Dan had je ook overal leden bij de Rabobank Ik ben dat ook nog een blauwe maandag geweest maar ik zal wel kritiek hebben gehad want het was snel weer over en ik weet niet goed waarom.

In 2007 werd ik penningmeester van een kerk in Breda waar ik smoor verlieft werd op de pastor een buitengewoon super intelligente vrouw die op de universiteit werkte van Tilburg en werd daar uitgenodigd bij een lezing die door de enige echte bankdirecteur die de RABOBANK ooit heeft gehad, Bert Heemskerk van 2002 tot 2009, werd gegeven. Hij memoreerde dat hij bij verschillende banken had gewerkt en dat hij ook wat moeite had met de harde opstelling van de Rabobank die bij het innen van de gelden tot het gaatje ging zoals hij zei op de vraag van een vrouw die opmerkte dat haar broer zijn hele boerderij was kwijtgeraakt door de onverzettelijk opstelling van de RABOBANK. Want legde Bert Heemskerk uit, men leende op de dorpen aan collega’s buren geld uit. Dat moest gewoon terugbetaald worden. Wat hij er vergat bij te zeggen is dat daar de lutherse en Calvijnse VOC mentaliteit een rol speelde al zo’n 100 jaar. Boerenbedrijven waren soms honderden jaren in een familie en het was ondenkbaar dat deze werden verkocht al was het maar een hectare. Onmogelijk. Als men dan door de onverzettelijke financierder in de problemen kwam omdat men niet op de juiste tijdstippen kon terugbetalen ging men failliet en pleegde de boer zeker zelfmoord. Ik heb het zelf meegemaakt bij een boerin lid van het kerkbestuur waar ik penningmeester was, zij door de Rabobank het bedrijf kwijtraakte en de man landbouwgif innam. En dan moest de boerderij verkocht worden. Dan konden de buren uitbreiden en tegen aan habbekrats het bedrijf of delen daarvan overnemen. Zo is de RABOBANK mentaliteit nu nog steeds.

Sinds 1 januari 2016 is de RABOBANK 1 coöperatieve onderneming met 1 bankvergunning. Kan men tenminste net als de andere 2 banken gewoon ten gronde gaan en door de overheid gered worden en niet zichzelf redden door overwaarde roof ten koste van hun klanten en naar buiten uitstralen dat ze de beste bank ooit zijn. De Rabobank die zich in alle geledingen van de maatschappij zoals verenigingen, kerken, culturele doelen binnen werkte en ook politiek door de leden die ook meestal meerdere functies hebben en ook in de plaatselijke politiek zitten zoals ook uit mijn verhaal over Lage Zwaluwe blijkt heeft een meedogenloos imago en het hoogste aantal zelfmoorden.

2e van links Rabo fraudeur Conti

De LIBOR- en EURIBOR- FRAUDE

Het ging om banken die actief zijn en of waren op de geldmarkten Hier leende men elkaar een groep geselecteerde banken waar de Rabobank ook bij hoorde rente en stelde men een tarief samen. En andere banken gebruikte dat rentetarief als basis voor derivaten zoals futures opties en swaps en ook hypotheken. Maar bij dekkingen kon het wel eens voordelig zijn om deze rente niet volgens de berekeningen te doen maar hoger of lager te stellen afhankelijk van de positie van de betrokken banken en de winst en of verlies wat opdat moment het beste uit kwam. Men speelde elkaar de bal toe. Het begint in juli 2012 naar buiten te komen. Pure zwendel oordeelt men. De betrokken banken die dat hebben gedaan dus ook de RABOBANK worden zwaar beboet en de Rabobank betaald 774 miljoen euro aan de autoriteiten in Amerika en Engeland en kopen strafvervolging af door een deal met het OM. Op 28 februari 2018 besteed Zembla daar aandacht aan over de deal van 70 miljoen euro van de Rabobank en 240 miljoen voor SDM Offshore. Men is over de mentaliteit totaal niet te spreken van de Rabobank en niemand had verwacht de het beste jongetje van de klas dit zou doen En o/a een oud president van de Hoge Raad heeft bezwaar tegen deze deal die personen buiten het strafrecht houdt. Ook omdat men later weer berekenend kan doen, want als het fout gaat kan men het voordelig afkopen zonder risico in de gevangenis te komen. Ik laat dit allemaal even zien omdat het gewoon over een genadeloze meedogenloze mentaliteit gaat die ook gewoon nu nog in de bank zit. 

Omdat deze totaal verkeerde mentaliteit ongestraft blijft, door de Christelijke VOC mentaliteit verwevenheid in alle geledingen in de maatschappij, ook met de politiek met het CDA. Als de voorzitter van de RABOBANK iets mededeelde wat niet zo leuk was, dan had een uur later een woordvoerder van het CDA zich daar al achtergesteld. Ik heb dan ook vele twitters verzonden met “de RABOCDA” om de verwevenheid te laten zien. Maar deze schets van de mentaliteit is nodig anders zult u niet geloven dat de Rabobank die zich voordoet als de eerlijkste bank en het beste jongetje van de klas haar eigen klanten voor miljarden van hun overwaarde beroofde en alle wetten die er op betrekking hadden gewoon overtrad en nog steeds kunnen overtreden.

Voorzitter 2003 - 2009 Bert Heemskerk Filosoof Theoloog  

RABOBANK OVERWAARDE FRAUDE Een miljardenfraude direct na het begin van de crisis in 2008

Algemeen voor alle banken

Het is uiterst geraffineerd. Op deze blog hltp2011.blogspot.com zien we hoe, en dit geldt voor alle banken de wet belastingaftrek om het woningbezit te bevorderen, misbruikt als financieel instrument om de banken 100% meer winst per hypotheek te geven, namelijk de niet aflosbare hypotheek. En de nadelige gevolgen daarvan namelijk 100% verlies per hypotheek op de maatschappij werden afgewenteld. Gerrit Zalm geen echte bankier heeft toen veel mensen klaagden dat zij met hun hypotheek onder water stonden die, met name de Rabobank maar ook de andere banken gingen innen, waardoor er zeer veel mensen in de problemen kwamen, op RTL Z toen nog op RTL 7, op TV verklaard dat men nooit deze niet aflosbare hypotheek had mogen invoeren.  Door de politieke contacten met CDA en de ABNAMRO op dat moment nog 100% Nederlandse Staat was is dat een paar uur later van de buis gehaald omdat dit zeer nadelig voor de RABOBANK was. Wat in de blog hltp2011.blogspot.com ook te lezen is, is dat bij een crisis die zich afspeelde zoals in 2008 waardoor de waarde van de huizen omlaag tuimelden, de mensen met een normale hypotheek niet direct in de problemen raakte omdat door aflossing de hoogte van de hypotheek was gedaald waardoor de daling van de waarde van de woningen alleen voor minder overwaarde zorgde. Maar de niet aflosbare hypotheken niet. Die kwamen gelijk onder water te staan. De banken hebben met de niet aflosbare hypotheek verschillende wetten overtreden.

1 overtreding van de belastingwetgeving die de belastingaftrek regelt omdat men de wetgeving niet waarvoor hij bedoeld was, bevorderen van het eigen woningbezit, maar er een financieel instrument van maakte om 100% meer winst te genereren

2 als hypotheekdeskundigen alleen de voordelen aan de cliënten lieten zien uit eigen winstoogmerk en het bijzonder grote nadeel dat ook aanzienlijk later bij een mogelijke daling van de waarde van de woning de woningen onder water zouden komen te staan en de hypotheken dan aangepast moesten worden om weer onder de dekking te vallen, is dat een ernstige schending van de zorgplicht. Door dit niet vertellen en de mogelijkheid om een andere hypotheek te nemen markttechnisch onmogelijk is gemaakt is een ernstige schending van de zorgplicht van de banken. Die inhoudt dat men de klant niet in de financiële problemen mag brengen waarvoor ook het BKR is. En het in de problemen is op grote schaal gebeurd.

De ABNAMRO en ING kwamen door de crisis in 2008 onmiddellijk in de problemen en moesten door de overheid gered worden. Omdat zij niet anders konden dan de juiste waarde en verliezen door de waardedalingen van het woningbezit waar hypotheken opzaten in hun balansen op te nemen alsmede de stijging van niet gedekte restschulden die ook mogelijk op langere termijn niet konden worden gegeind. Dat gaf gelijk problemen voor de verplichte liquiditeit en solvabiliteit ratio’s en moest men ingrijpen. 

Eenrichtingsaandeel in overwaarde van u En u mag met schuld zonder woning naar GOD. CEO Theoloog Heemskerk RABO

DE RABOBANK OVERWAARDE FRAUDE

Hoe komt het nu dat de Rabobank de grootste hypotheekvertrekker van Nederland niet door deze crisis in de problemen is gekomen terwijl juist de niet aflosbare hypotheken zorgde voor onbalans bij de andere banken? En de Rabobank zich kon blijven presenteren als een volledig solide bank? Dan moet je wel iets weten van banken en bedrijvenconstructies zoals de conglomeraten die de banken in Nederland zijn waar de Rabobank op dat moment alleen al 187 bankvergunningen had met daaraan gekoppelde zelfstandige banken. Ik heb in een ver verleden een privédetectivebureau gehad gespecialiseerd in fraudes opsporen met name met bedrijfsconstructies en getracht om in Rusland, toen nog zeer bevriend met Nederland en later via een in Duitsland gevestigd bedrijf van mij een kleine bank in Portugal op te kopen. Dat ging niet door omdat ik niet een mede investeerder kon vinden om banken te kopen.  De prangende vraag is hoe kan ik het nu uitleggen deze vorm fraude zodat het de slachtoffers duidelijk is.

 

Het zit hem in de verslaglegging van de Rabobank De corporaties met een zelfstandige bankvergunning in dit geval 187 zullen wel afzonderlijk toezicht hebben gehad en verschillende accountants op de verschillende zelfstandige vergunninghouders. De samenhang is dan door de toezichthouder niet direct te zien. Een voorbeeld is bijvoorbeeld dat er in het conglomeraat BV’s hangen die woningen opkopen. Of speciale BV’s voor incasso van restwaarde schulden. Die hangen dan aan een bank met een eigen vergunning en worden in een geconsolideerd balansverslag niet direct zichtbaar en zijn al helemaal niet te zien als deze 187vergunningen banken ook weer worden geconsolideerd. Wij zien de Rabobank gelijk zoals andere banken. Maar dit zijn 187 afzonderlijke banken en hebben afzonderlijk toezicht en accountantscontrole. Daardoor werd wat ik hieronder aangeef, de mogelijke wetsovertredingen en fraudes niet zichtbaar en toen deze overtredingen gewoon in een uitzending werden gezegd, niet opgemerkt door gebrek aan kennis bij het OM en gebeurde er niets.

De Rabobank heeft als hypotheeknemer het recht, als de eigenaar van het huis de hypotheekgever niet betaald, van parate executie (onmiddellijke verkoop) en heeft voorrang op mogelijke andere schuldeisers die beslag op de woning willen leggen. Maar het is verboden zich de woning toe te eigenen. Een hypotheekovereenkomst waarin is bepaald dat hypotheeknemer de woning in bezit krijgt al de hypotheekgever niet betaald is daardoor wettelijk nietig. Een mogelijke restschuld kan wel op het andere vermogen van de hypotheekgever worden verhaald. Dit laatste is alleen maar mogelijk als de woning is verkocht en er een schuld overblijft. De hypotheekgever in dit geval de Rabobank kan alleen maar de verkoop van het huis gebruiken om de hypotheek betaald te krijgen. Dit zijn zo de onwrikbare regels van de hypotheekvestrekking. Maar deze onwrikbare hypotheekovereenkomsten zijn voor banken een groot probleem.

In de crisis diende zich natuurlijk onmiddellijk mensen aan die de hypotheek niet meer konden betalen. Deze problemen moet de enige bankier Bert van Heemskerk, die de Rabobank, met internationaal een trippel AAA status, heeft gehad gezien hebben en goede raad was duur. Als je nu als Rabobank een probleem hebt in Groningen in die tijd bijvoorbeeld: iemand heeft jaar geleden een niet aflosbare hypotheek afgesloten kan door de crisis niet meer betalen en de woning verliest door de waardedaling 25% van zijn waarde van € 200.000,-- In één klap een waardedaling voor de bank van € 50.000,-- euro en een stijging van de kortlopende schulden ook voor € 50.000,-- Dan duikt er ineens een onroerend goed onderneming op uit Limburg die de woning koopt voor € 150.000,-- Dat blijkt een bedrijf te zijn die valt onder een andere vergunninghouder ook een Rabobank waar de woning onmiddellijk wordt opgewaardeerd naar weer € 200.000,-- door de restwaarde daar in te schuiven en de inning daarvan gaat naar het eigen incassobureau. Balans technische is er wat verschoven maar geconsolideerd geen vuiltje aan de lucht de AAA status waardoor je super goedkoop geld kan lenen op de financiële markten is veilig als je dit op grote schaal doet. Ik heb even een prijsval van 25% gebruikt gelijk bij begin van de crisis om het duidelijk te maken. In werkelijkheid ging het niet zo snel de daling. De Rabobank kocht de woningen op omdat men wist dat er toen al een structureel woningtekort was van 60.000 woningen wat alleen maar groter zou worden omdat men via de politieke kanalen er gewoon voor had gezorgd dat er geen woningen bijgebouwd werden. De strafrechtelijk opgekochte huizen tegen de laagste prijzen zouden later een vermogen opbrengen door chronisch tekort.

Je hebt dan wel bij iedere transactie per huis op deze manier gekocht strafrechtelijk te wet overtreden want u leest hiervoor dat dit niet mag zelf de woning kopen maar door de manier van registreren ziet niemand dat Ook de accountants niet omdat er meerdere accounts zijn die ook versnippert optreden. Hier zit nog niet zoveel overwaarde op. Dat de Rabobank de woningen zelf opkoopt via eigen bedrijven is gewoon gezegd door een Rabodirecteur op de TV bij Hollandse zaken van omroep Max op 20 juni 2012 en later in nog een uitzending die waren gewijd aan de zelfdoding van Nick van Leeuwen. Ik heb daar zelfs aangifte van gedaan aangifterabobank.blogspot.com Maar natuurlijk is dat niet gehonoreerd omdat men kwa kennis niet is staat is in NL op deze grote schaal fraudeonderzoeken te doen. We hebben het hiervoor al gelezen door volslagen onbegrip en kennis is de Rabobank van de LIBOR zaak er vanaf gekomen met € 70.000.000,--.

Maar nu de categorie van mensen die al of niet met een niet aflosbare hypotheek een hoge overwaarde hebben opgebouwd. Dat lijkt wat ingewikkelder maar dat is het niet. Er staat duidelijk in de hypotheekwet dat de hypotheeknemer in dit geval de RABOBANK zich niet de woning mag toeëigenen.

 

Nu komt u bij de bank met een woning die u voor € 200.000,-- hebt gekocht met een hypotheek van hetzelfde bedrag en een maandlast van € 600,-- per maand en de woning 10 jaar eerder heeft gekocht en de prijs met 70% is gestegen tot € 340.000,--. Omdat u de maandlasten van de woning van € 600,- niet meer kunt betalen wil u met de bank praten en de woning houden Nee zeggen de andere banken u heeft 3 maanden niet betaald u krijgt nog 2 of 3 maanden de tijd om het te regelen anders gaan wij tot verkoop over en u weet dat heeft veel waarde verlies. Bij de verkoop die u niet wil, begrijpelijk, doen de bank het juiste. Door de gedwongen verkoop brengt het huis geen € 340.000,-- op maar € 250.000,-- Uw hypotheek is teruggelopen de laatste10 jaar naar € 125.000,-- en na de verkoop heeft u geen restschuld bij de bank en is er nog €125.000,-- over. De wet is niet overtreden u bent boos omdat u door die genadeloze banken u huis kwijt bent maar u bent niet failliet en heeft nog een klein kapitaaltje.

In het geval van de Rabobank wat ook bij die Nick van Leeuwen is gebeurd is het heel anders. Ik heb maanden achterstand bij u omdat ik niet kan betalen zegt u bij de Rabobank en zit in de ww en probeer zo snel mogelijk werk te krijgen. De bank zegt: dat is goed dan kijken we iedere maand wel even of het gelukt is. Kom maar hier naar toe maandelijks. En dan lijkt u geholpen blij voor het begrip van de bank. Maar dan begint het strafrecht met 2 wettelijk misdaden De achterstallige betalingen worden bij uw hypotheekschuld opgeteld. Maar de achterstallige termijnen zijn geen hypotheek maar kortlopende direct opeisbare schulden. Voor u betekend het dat uw overwaarde die € 340.000,-- - € 125.000,-- = € 215.00,-- is verkleind met de maandelijks termijnlasten. Dat is het zich op sluipende wijze toeëigenen van het huis door de achterstand door de overwaarde te laten betalen en is tegen alle internationale regels waar de Rabobank ook aan gebonden is en op grote schaal de mogelijkheid om te zien of de bank er goed voorstaat is verdoezeld. Dat is ook strafrechtelijk maar anders had men de AAA status kwijtgeraakt en ook en waarschijnlijk erger in de problemen gekomen dan de andere banken die zich op deze punten wel aan de regels hebben gehouden.

 

Bij Nick van Leeuwen heeft men het volgehouden totdat de hele overwaarde door niet betaalde termijnen was opgesoupeerd dat heeft men vast ook bij u gegaan. Wat is nu het gevolg: Zij hebben uw woning strafrechtelijk toegeëigend u heeft een lange periode nog in de woning kunnen wonen en laten nu de woning kopen door een van hun onroerend goed bedrijven wat ook ten strengste verboden is. En als het huis verkocht is aan de Rabobank men een restschuld van de hele hypotheek heeft. In u geval dan als de woningprijs niet gedaald is € 340.000,--. Tel uit je verlies en dat dacht Nick van Leeuwen ook en stak zichzelf in de brand voor RABOBANK Leiden. Wat betekend dat de betrokkenen ook strafrechtelijk vervolgd kunnen worden door dood door schuld. Doelbewust. Maar ook hier komt de Rabobank mee weg. Later hebben we gezien door de Liborrente dat de leiding van deze bank VOC genadeloos zijn en in het gevang thuis horen.

Rechtbank Breda

 

Heeft u op deze wijze last gehad van de Rabobank dan kunt u kijken hoe ik de aangifte hebt gedaan over Nick van Leeuwen. Het beste kunt u aangifte doen rechtstreeks bij het OM schriftelijk waar u onder valt. Bij de politie heeft u geen schijn van kans. Hebt u hulp nodig dan kunt u met mij chatten op www.kieswijzeradvocaten.nl op eventueel bellen op de site helder inzicht boks 24. 

WIE IS DE ALLES WETER?

De criminele rechtsstaat NL

volgens vrijmoedcrime.blogspot.com 

Al deze informatie komt uit internetpublicaties waarvan de schrijvers en de inhoudt niet te verifiëren zijn. Maar zij bevatten bij elkaar zoveel ogenschijnlijke waarheden dat als men de verbanden ziet, zij met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid waar zouden kunnen zijn. Verder vindt u artikelen op deze blog zoals “de maffia regeert” waarin er verbanden worden gelegd met de grootste Italiaanse maffiaorganisatie Ndrangheta die Nederland als doelwit hebben gekozen omdat wij een crimineel bestuur hebben wat men makkelijk kan bedreigen en inpakken. Bij het beging van het Holleederproces zet Willem Holleeder al de toon door te beginnen over “DE ALLES WETER”    

 

 

Het Holleeder proces gisteren gestart

Er valt voor mij niet zoveel over te schrijven omdat er op deze blog al artikelen staan die over de mogelijke uitkomst namelijk een mistrail waardoor Willem Holleeder weer vrijkomt omdat de kroongetuigenverklaringen niet zo betrouwbaar zijn als het OM stelt. De advocaten van Willem Holleeder roepen dat ook al. Maar gisteren op het nieuws en in de opinie programma’s zoals 1 vandaag, JinekLive en RTL Late nicht was er alom verbazing dat:

 

1 Peter R de Vries werd weggestuurd die daar zogenaamd als journalist zat, maar de voorzitter van de rechtbank stuurde hem weg omdat hij ook nog tijdens een zitting als getuige wordt opgeroepen. Onze mediarechter Peter R de Vries of is het nu Peter de Vries zoals de voorzitter van de rechtbank vond, was gepikeerd, hij heeft Willem Holleeder al berecht op de TV en nu wordt hij weggestuurd.  De rechter had de wet in de hand en wilde kennelijk niet dat Peter R de Vries andere getuigen in de rechtbank kon gaan beïnvloeden. Dat betekent ook dat deze voorzitter de zware publicitaire beïnvloeding door Peter R de Vries ten gunste van de kroongetuigen op mogelijk het hele procesgebeuren niet apprecieert gelukkig. 

 

2 Dat Willem Holleeder begon over “DE ALLES WETER” Alom verbazing van wie is dat nu weer? Ook de voorzitter vroeg het aan Willem Holleeder maar die weigerde de naam te zeggen. Daar was ik dan weer verbaast over dat men het niet wist. Bas van Hout van Panorama die weet het maar heeft er nooit over durven publiceren. De grap is dat als je net zo als ik probeer achtergronden te vinden bij criniele activiteiten gewoon het internet afstruin en dan allerlei informatie vindt wat mogelijk niet de verifiëren is maar met andere publicaties er bij plotseling redelijk betrouwbaar zijn. Daar komt het: 

De gebroeders van Korlaar

Don Dini Italiaanse Mafia

Op deze blog staat een artikel waar er een verband wordt gelegd van Peter R de Vries, Cor van Hout en Willem Holleeder en het verband via in hun bezit zijnde gokpaleizen en de Italiaanse maffia de Ndrangheta die ook weer de Rotterdamse haven beheerst waar de douanegate in Rotterdam mogelijk ook mee te maken heeft en daar is weer los van de Ndrangheta de Hakkelaar/mr. Astrid Holleeder weer de baas. De vraag die regelmatig op mijn blog en ook een tijdje op “slotvan” circuleerde omdat ik daar een tijdje op geschreven heb, wie is de grootste criminele organisatie in NL? 

 

Volgens vele publicaties op internet zouden dat de gebroeders van Korlaar zijn.  Dit zijn de gebroeders van Korlaar met hun bijnamen, maar ik zet er geen foto’s bij. Ik kan niet goed controleren of de foto’s die er bijstaan wel juist zijn.

1 Evert van Korlaar         Bijnaam: De alles weter
2 Kees van Korlaar         Bijnaam: De commissaris
3 Adelbert van Korlaar   Bijnaam: De tweespaltmaker
4 Peter van Korlaar         Bijnaam: De Nitwit

De eerste drie hebben de Italiaanse maffia eretitels  "U Baruni" en "Mantaru" Evert heeft ook nog de eretitel "Excelente" omdat hij een landsbestuurder heeft omgebracht namelijk de voorzitter van de IRT affaire van Traa. En waarom hebben ze de Italiaanse maffia eretitels? Omdat de Italiaanse Maffia wat zag in deze broeders en met name Evert van Korlaar opleidde. Dat gisteren Willem Holleeder het dan heeft over de “DE ALLES WETER” waar hij goed bevriend mee was en veel mee sprak lijkt dan te kloppen wat er op het internet over de gebroeders te vinden is. Ook met mijn eerdere publicatie op deze BLOG waar ik verwijs naar de gokhallen van Willem Holleeder en Cor van Hout en de Italiaanse maffia Ndrangheta waar onze onvolprezen maffiaspreekbuis Peter R de Vries ook vanaf weet en bij betrokken is.

En dan zien we later weer verbanden met de Rotterdamse Haven de Douanegate waar ook de Ndrangheta bij betrokken is volgens topspeurders van de Italiaanse recherche die op internet in een video verklaren dat de Ndrangheta Nederland als land hebben uitgekozen omdat er daar gewoon wanbeleid is. En ik publiceer ook op deze blog en op twitter en op facebook over de decennia lange wanbeleid partijen CDA PVDA VVD en aangevuld later met D66 en CU die alleen maar met hun eigen ik bezig zijn om rijk te worden en ons land gewoon laten overnemen door de moslims uit alle landen en de Italiaanse maffia en mogelijk ook nog de Russische maffia waardoor er chaos ontstaat en volgens het SOROS CHAOSMODEL dan rijk worden. Lekker bestuur. En dat de Ndrangheta de Rotterdamse haven beheerst wordt ook door de Italiaanse topspeurders die op jacht is naar de Italiaanse maffia gesteld en is het zeker dat het criminele DUO Johan Verhoek/DE HAKKELAAR en zijn geliefde Mr. Astrid Holleeder ook contacten hebben met de Ndrangheta Peter R de Vries daar ook weer vanaf weet. Hij loopt overal binnen in de onderwereld en bovenwereld en kennelijk heeft niemand door dat hij iedereen tegen elkaar uitspeelt en zijn zakken op grote schaal vult. 

  

Dan lijken er verbanden te zijn met de Koninklijke familie/huis met de gebroeders van Korlaar. Nu weten we al ook van Peter R de Vries dat Mabel Wisse Smid iets bleek te hebben met de Dominee Bruinsmagroep waar Willem Holleeder ook bij behoord. Via die kant is er kennelijk een verband met die groep en de Koninklijke familie/huis. Dan leveren de gebroeders van Korlaar laat ik het hand en spandiensten noemen voor de Koninklijke familie/huis. Ik heb dat niet verzonnen het is ook geen nepnieuws want het is overal te lezen en als oud detective krijg ik ook regelmatig dat soort informatie en video’s opgestuurd. En waarom wordt een door de onderwereld zelf crimineel verklaarde Peter R de Vries dan niet gearresteerd? Omdat Peter R de Vries weet wat de hand en spandiensten zijn die de gebroeders van Korlaar levert aan de Koninklijke familie/huis en daarom beschermd wordt om te zwijgen, net zo al de gebroeders. 

 

Opdracht tot moord door Peter R de Vries

De poging van Peter R de Vries om mij te laten doden in 2002 komt voort uit het feit dat ik hem in publicaties de spreekbuis van de onderwereld noemde en een crimineel en zijn zwartgeld B.V. had ontdekt waar hij samen met Cor van Hout het RIPGELD van andere criminelen in onderbracht en in een paar dagen tijd door zijn schoonvader deze B.V. werd overgenomen en ontmanteld en het geld naar belastingparadijs van de Nederlands overheid Curaçao werd overgemaakt.

Ik had Peter R de Vries met een balkje door zijn gezicht met zijn door mij ontdekte privéadres op internet gezet en dezelfde dag nog had ik een dagvaarding voor een kortgeding om deze publicatie weg te halen. Dat was op 26 november 2002 in Breda. Dat is makkelijk te vinden voor journalisten die de waarheid willen onderzoeken. In de aangeleverde stukken van mij staat dat Peter R de Vries had verklaard met Cor van Hout gezellige contacten te hebben gehad op een terrasje en ik opmerkte dat Peter R de Vries aan Cor van Hout opdracht kon hebben gegeven mij te liquideren. Ik mocht dat van de rechter niet zeggen. Ik heb toen gezegd: Ik heb het hier in een openbare zitting gezegd dus als ik word vermoord kunt u gelijk naar Cor van Hout en Peter R de Vries gaan. 

 

Op de tribune zat Lizette Knoop de eindredacteur van Peter R de Vries van zijn programma die ook de maîtresse was van Cor van Hout. Om mij door Cor van Hout te laten vermoorden hoefde ze onder het vrijen en klaarkomen alleen maar te roepen vermoord die hufter Hans Vrijmoed met veel gehijg.  

Maar Cor van Hout de grote vriend van Peter R de Vries wil verder met Lizette Knoop. Maar Sonja Holleeder was de vrouw van Cor van Hout. Scheiding zou betekenen dat ze in grote armoede zou vervallen. En we zien de dubbelrollen van Peter R de Vries voortdurend. Stel dat er zo’n zelfde opzetje is gemaakt zoals bij mij maar dat Peter R de Vries nu de gebroeders Van Korlaar heeft ingeschakeld die al eens eerder een aanslag hebben gepleegd op Cor van Hout dan had men groot geluk. Sonja Holleeder zou alle zwarte geld en de Achterdam in Alkmaar erven. Dat is ook gebeurt en dat hebben ze op de eerste termijn gewoon verzwegen en het geld verzilvert wat gewoon strafrechtelijke zaken zijn.

 

De gebroeders van Korlaar verdienen er geld mee Sonja Holleeder is rijk en Peter R de Vries verdient weer aan de publiciteit en is betrokken bij de boeken van die de misdaad om dit weer in de schoenen van Willem Holleeder te schuiven.

Dat kan ook nog met andere moorden van zijn baas Johan Verhoek/De hakkelaar met zijn geliefde Mr. Astrid Holleeder die wel eens een grotere crimineel en handiger kan zijn dan haar Broer Willem Holleeder.  

Het kan allemaal Maar duidelijk is dat die Peter R de Vries de verbindende factor is bij alle partijen en zeker de kwade genius is. Arresteer die vent en de hele topcriminaliteit kan in een klap worden opgerold omdat het onderlinge steeds gegevens van de een aan de ander verstrekken voorbij is en men zich niet meer kan indekken. Dat alles als die kwade genius Peter R de Vries is gearresteerd.  

   

 

Mr. G. SPONG de Mr. titel luizenvader

van de wanbeleid klas NL

 

Hij was er weer eens bij Jinek Live (met dubbele paspoorten nl en één van het meest gewelddadige land van de wereld USA) afgelopen 29 januari 2018 Mr. G. Spong de mr. titel luizenvader van de sinds 1945 wanbeleid uitvoerende VVD CDA PVDA later aangevuld met D66 en CU NL wanbeleid klas. Mr. G. SPONG was daar als (ex?) advocaat volstrekt gewetenloos om voor zijn kantoor klanten te werven om een strafrechtelijke zaak tegen de NAM te beginnen. Dat levert veel geld op in uiterst dure en rechtszaken zogenaamd om recht te krijgen die decennia gaan duren met het gevoel dat er wordt recht gedaan. Maar de enige die er schathemeltje rijk van worden en op weg zijn naar de lijst van de 160.000 multimiljonairs zijn de kantoorgenoten van de Mr titelluizenvader Mr. G. SPONG.

 

 

 

De NAM heeft een 100 jarig contract met de GAZPROM wat op zijn minst nog 40 jaar loopt. De dubbele paspoorten Jinek zit in haar programma Rusland en Poetin en eventuele zakelijk benadering door TRUMP met Rusland af te zeiken. Daarmee brengt ze ons land in gevaar want uiteindelijk wordt de schade die de NAM moet betalen ook grotendeels door Russisch gas te importeren en door te verkopen verdient. En dan maar hopen dat het EURO gezeik tegen Poetin er maar niet voor zorgt dat hij de overeenkomst verbreekt. Heel het Groninger schade gebeuren staat in het teken van roepen we doen recht, maar volgens dat recht had de meeste schade het afgelopen jaar al uitgekeerd kunnen worden. Maar nu komt er pas een regeling die nu ingevoerd gaat worden en pas later uitgevoerd gaat worden. Dat is al 2 tot 3jaar doelbewuste vertraging En nu dan maar nog meer vertragen want hoe langer het duurt hoe minder schade er te vergoeden is. En het Mr. titel onkruid die iedereen in ons hele land rechteloos maakt woekert voort en verstikt ieder recht met de Mr. luizenvader Mr. G SPONG en de volgens de Nederlandse wetgeving criminele witwas faciliterende Orde van Advocaten als verstikkingsleiders U BENT RECHTELOOS bij TUCHTRECHT.       

 

 

Het mr. titel onkruid woekert voor. Kijk maar naar de 2^e kamer en de VVD De grootste rovers hebben allemaal een Mr. titel. Kijk maar naar Alphen aan den Rijn waar PVDA Intrum burgemeester Mr. Bruinsma als hooft van de politie een gemeenteraadslid een strafblad bezorgde omdat ze over zijn laakbare gedrag bij de commissaris van de Koning had geklaagd en de man zijn met niets doen graaiende intrum status dreigde kwijt te raken. Ook dat is corruptie.

Advocaten zijn ondernemers en direct daarna gaat het mis met de vergelijking tussen ondernemers en advocaten. Want dan worden we geconfronteerd met het poldermodel in Nederland en de wettelijke afgedwongen winkelnering( me moet verplicht gebruik maken van een advocaat). We hebben besturen en commissies overal voor. Dus zijn er de orde van advocaten die toeziet op de goede werking van de advocaten zodat de kernwaarde van de advocatuur worden uitgevoerd. Dat heeft mij in een ander artikel over een uitgever verleidt te schrijven dat dit het lachertje van de eeuw is en de foto daarvan hier maar opnieuw heb geplaatst. Dan is er een groot aantal advocaten die zijn ook rechters. De plaatsvervangende rechters/advocaten. Daar kom ik zo op terug. Dan zijn er besturen van rechters en rechtbanken enz. enz. En dat besturen gaat nu niet zo lekker als er een Mr. bij aanwezig is in deze besloten wereld.

 

 

 

We hoeven alleen maar te kijken naar het ministerie van Justitie en daar leidinggevende mr. titels zoals Mr. Piet Hein Donner Mr. Ernst Hirsch Ballin Mr. Ivo Opstelten Mr. Ard van der Steur allemaal leiders die wegens voorliegen ven de 2^e kamer zijn weggestuurd van het ministerie van Justitie en toen Mr. Fred Teeven staatssecretaris naar het bonnetje liet zoeken door de commissie Oosting II deze tot de conclusie kwam dat het ministerie bestond uit groepjes ambtenaren die elkaar niet vertrouwden en niet met elkaar communiceerden. Kortom er heerste chaos op het ministerie van Justitie. Gewoon wanbeleid (maar de beeldvorming door VVD zegt wat anders) decennia lang is daar niets aan gebeurt en nu nog niet.  

Dat gaat niet zo goed dat besturen. Dus gaan de besturen van advocaten en rechters aan de slag met elkaar en vinden dan dat toch dat er wel heel wat zaken zijn waar wij het klootjesvolk ons heel erg druk over maken en graag ons recht halen. Maar organisatorisch is dat lastig en omdat het al zo gegroeid is dat we overal een advocaat bij nodig hebben zelfs bij het kantongerecht wordt dat ook geadviseerd via de besturen de 17.000 advocaten aangemoedigd om zaken die er niets toe doen in de Mr. titel ogen te ontmoedigen. Wat gebeurd en dan eigenlijk? Eigenlijk gebeurt er dan dat onze rechten worden ingeperkt door besturen die daarvoor geen enkele bevoegdheid hebben.

 

De plaatsvervangende rechters / advocaten is ook zo’n probleem. Bij meervoudige kamers van 3 rechters zijn er heel veel plaatsvervangende rechters / advocaten. Na de 2^e wereldoorlog was het zo dat als je naar de rechtbank ging het kon voorkomen dat je een plaatsvervangende rechter had die uit hetzelfde kantoor kwam als de advocaat van degene die je voor de rechter had gedaagd. Dat riekt niet naar belangenverstrengeling dat is belangenverstrengeling. Er zijn heel wat processen over gevoerd en uiteindelijk komt tegenwoordig de plaatsvervangende rechter/advocaat uit een ander juridisch district.  Maar als je net zoals ik landelijk werkte en eigenlijk ook internationaal want ik had het hoofdkantoor in Duitsland werkt dat natuurlijk ook niet. En dat er, wat ik steeds zeg, de mogelijkheid bestaat uit een rechtbank met drie rechters waar er twee dan plaatsvervangend rechter /advocaat kunnen zijn en de voorzitter altijd een beroepsrechter is, als er belangen van de advocatuur in het geding zijn de twee plaatsvervangende rechters/advocaten over de voorzitter heen stemmen om hun advocatenbelang veilig te stellen. Daar horen we niets van want er mag door de rechters niets over naar buiten worden gebracht. Maar dat het regelmatig fout gaat blijkt uit een documentaire: “Kijken in de ziel van de rechters” uitgezonden op NPO2 juni 2015 dat er één rechter was die zover ging als mogelijk was en het over één zaak ging wat hem niet lekker zat omdat er over hem heen was stemt kennelijk waar hij het niet mee eens was omdat de wet dat natuurlijk anders aan gaf. Hij heeft dat aanzienlijk voorzichtiger gezegd dan ik nu opschrijf maar omdat ik dit fenomeen van de belangenverstrengelende advocaten ken, merkte ik dat gelijk op. Naar buiten toe dus iets laten zien dat mensen zoals ik gelijk hebben.

Dan zien we Mr. Astrid Holleeder die al sinds 2000 lid is van de criminele organisatie van haar grote liefde de Hakkelaar en ook nog als advocaat werkte tot en met 2016 waar ze ook nog eens advocaat van de maand werd. IN 2016 notabene Mr. titel onkruid. Dan gaat Peter R de Vries, loopjongen van de hakkelaar 100% onderwereld PR publicist voor de gezusters Holleder en de ex vrouw van Sam Klepper en ex vriendin van Willem Holleeder, in februari 2018 een programma starten “DE RAADSKAMER” geheten. Dat is mooi om de rechtbank tegen Willem Holleeder te beïnvloeden. De Hakkelaar/Mr. Astrid Holleeder en Sandra Den Hartog met de in 1995 al door de onderwereld crimineel verklaarde Peter R de Vries grotere criminelen zijn dan Willem Holleeder maar dat er veel bestuurlijke Mr. titels bij het OM enz. heerlijk mee profiteren en daarom dit criminele gezelschap gerieven.

 

Met het tuchtrecht is het werkelijk ouderwets. Dan woon je in Breda en dan ga je een klacht indienen tegen je advocaat die in Eindhoven zit dan moet je een klacht indienen bij de deken die in ’s-Hertogenbosch zit die wijst de klacht dan af en verwijst naar de Raad van Discipline en het adres is dan postbus 3115 4800 DC in Breda. Ga je dan later in hoger beroep dan moet je naar het Hof van Discipline postbus 132 4840 AC Prinsenbeek en Prinsenbeek is gemeente Breda. Als je het zoal bekijkt heb je al geen schijn van kans ooit maar een tuchtrechtzaak te winnen want in deze gesloten wereld kent men elkaar allemaal. En dat is gebleken. Ik ga langs wat ongebruikelijk paden alsnog proberen mijn tuchtrecht gelijk te halen. Ik heb daar al een boek overgeschreven en deze nieuwe zaak gaan we uitvoerig behandelen op vrijmoedcrime.blogspot.com en daar komt later een vervolg op het eerste boek, want een ding is zeker “het tuchtrecht in Nederland werkt voor geen meter” door het Mr. titel onkruid.

 

 

Eén-partijstaat Nederland
(koningshuis)

De dictatuur van CDA VVD PVDA

65% burgermeesters zijn CDA VVD PVDA

ANNO 2018

Ik ben een artikel tegengekomen die eigenlijk constateert dat er helemaal geen democratie is in Nederland en dat artikel stamt al uit 1990. Nu in 2018 is dat nog steeds actueel en erger geworden Een aantal maanden geleden tijdens de vakantie was er een aantal uitzendingen van het FILOSOFISCH KWINTET over de democratie waar eigenlijk hetzelfde werd gezegd zij het wat ingepakt omdat men weet dat men anders wordt weggezuiverd. Mijn artikelen over het volstrekte wanbeleid van de 3 partijen VVD PVDA CDA die in feite te macht hebben gegrepen en zijn ondersteund door D66 en CU ook al eerder kloppen dus volkomen. 

Ook de altijd brullende TOP-ADVOCAAT Mr. G. SPONG dat de overheid volgens haar eigen wetgeving de grootste criminele organisatie is van Nederland Vandaar dat er te zeggen valt de maffia regeert. Kijk ook naar Groningen buitengewoon slecht. Het lijkt er op dat er wel wat aan het veranderen is. Iedereen ziet de leugens en het bedrog van de politici en de regeringen en zijn dat meer dan zat. En dat is anders dan in 1990 toen we nog geloofde dat we in een zogenaamde economie leefde en we de politici nog vertrouwde. Dat is na de crisis van 2008 sterk veranderd.  

Bronvermelding in het artikel

Eén-partijstaat Nederland

Zal er, als een gevolg van de recente ontwikkelingen in Oost-Europa, in Nederland eindelijk een nieuw democratisch bewustzijn ontstaan? Suggesties van enkele burgemeesters wijzen in die richting. Ook de vorming van de commissie-Deetman, gericht op bestuurlijke vernieuwing, is een signaal. Hoogste tijd: er is reden tot grote bezorgdheid over het democratisch gehalte van de machtsvorming en de machtsuitoefening in Nederland.
Door J.W. Oerlemans – woensdag 14 februari 1990

De democratische regimes van West-Europa verkeren de laatste tijd in een bijzonder comfortabele positie. Zelden of nooit wordt de legitimiteit van de democratische machtsuitoefening in twijfel getrokken of aan een serieuze beoordeling onderworpen. De parlementaire democratie, zo is immers de overtuiging, is de beste regeringsvorm ter wereld. Wat kan er eigenlijk verkeerd gaan? Zelfs alle boekhoudkundige capriolen, onuitvoerbare besluiten en publieke schandalen kunnen ons systeem niet deren. Alleen al het feit dat die aan het licht komen, is immers een bewijs voor de openheid en de hoge morele standaard van de democratie – en dat is de reden tot innige tevredenheid.

Er mogen dan wel eens krankzinnige wetten worden uitgevaardigd en er mag in de regel met geld worden gesmeten, maar we hebben toch onze beroepsinstanties en onze vrije pers en onze rechtvaardig gekozen volksvertegenwoordiging? Er zijn dus garanties en correctiemogelijkheden genoeg. Zo wordt elke principiële vraag naar het democratisch gehalte van ons systeem vaak al gesmoord voordat zij gesteld wordt. Het ziet er naar uit dat aan deze zelfvoldaanheid nu een eind moet komen.

Na de ondergang van het Derde Rijk waren de Westerse democratieën de glorieuze kampioenen van de vrijheid. Met recht en reden postuleerde het Westen zich als het centrum van de politieke deugd, als de toonkamer van tolerantie en rechtvaardigheid. De democratie, die zichzelf steeds een probleem behoort te zijn, veranderde echter in een soort geloof en sloot zich daarmee af van elke vorm van principiële zelfkritiek.

De herinnering aan de diabolische misdadigheid van het verslagen Derde Rijk was meer dan voldoende om elke kritiek op het eigen systeem bij voorbaat kansloos te maken. Bovendien leek de hoogconjunctuur van de jaren zestig het bewijs te leveren dan onze regeringsvorm niet alleen rechtvaardig was, maar ook bijzonder doelmatig en zegenrijk. Alleen een generatie marxistische studenten en docenten die in de jaren zeventig de universiteiten overspoelde, waagde het een afwijkende visie naar voren te brengen, maar deze was in haar warrigheid dermate potsierlijk dat men er uitsluitend in slaagde de universiteiten op hun kop te zetten.

Het nazi-trauma, aangewakkerd door enkele oprispingen van neonazisme en door een uitgebreid ritueel ter herinnering aan het oorlogsleed, bracht de democratische machthebbers in een begenadigde positie. Zij beschikten daarmee over een permanent excuus voor de eigen tekortkomingen, die dan ook niet als tekortkomingen werden gezien, maar als de onvermijdelijke spaanders bij het hakken of als gevolg van het menselijk tekort.

Deze politieke excuuscultuur wordt nog eens versterkt door de permanente aanwezigheid van socialistische terreursystemen elders. Al hebben sommige Westerse socialisten lange tijd – soms zeer lang – een zodanig zwak gehad voor hun kameraden in Oost-Europa en Azië dat ze er geen kwaad van konden horen, voor de meesten van ons was de perversiteit van deze marxistische regeringen terecht een reden om ons nog eens extra op de borst te slaan.

Maar hoezeer wij dan ook moreel, sociaal en economisch verheven waren boven deze dwangstelsels van hun moordende gelijkheidswaan, voor ons heeft het langdurige bestaan van onder meer de Oostbloksystemen, naast het nazi-trauma, het nadeel gehad dat ondanks al onze democratische vormen en figuren ‘de politiek’ zich voltrok en een sfeer van principiële kritiekloosheid.

Laten wij de blik verder vooral op Nederland richten. Door dit ontbreken van enige vorm van fundamenteel wantrouwen tegen de democratische machtsvorming en machtsuitoefening, heeft de politieke machinerie ongemerkt veel meer speelruimte gekregen dan wenselijk is. “De politiek” met inbegrip van de inmiddels gepolitiseerde bureaucratie, lijkt zich meer dan ooit te hebben ontwikkeld tot een min of meer gesloten circuit van partijleden.

Nu zou men kunnen tegenwerpen, dat er toch nauwelijks gesproken kan worden van een gesloten circuit omdat het om een meerpartijenstelsel gaat met een redelijke onderlinge concurrentie tussen de partijen. Oppervlakkig gezien moge dat waar zijn, maar men vergeet dan dat de ideologische verschillen tussen  de grote partijen inmiddels zo gering zijn geworden dat zij nauwelijks veel meer zijn dan ondergeschikte varianten van eenzelfde attitude.

Deze principiële eensgezindheid van de grote partijen wordt weliswaar zo nu en dan aan het oog onttrokken doordat zij zich op gezette tijden in allerlei bochten wringen om een soort eigen identiteit naar voren te brengen en incidenteel flink ruzie te zoeken over min of meer ondergeschikte kwesties, maar deze theaterstukjes kunnen toch nauwelijks verhullen dat de rollen die men speelt sterk aan elkaar verwant zijn.

De sociaal-democraten hebben gaandeweg tal van liberale beginselen omhelsd, de liberalen hebben zich inmiddels bijzonder ruimhartig opengesteld voor socialistische nivelleringsdoeleinden en de christen-democraten hebben een soort wazigheid ontwikkeld die het midden houdt tussen socialistisch liberalisme en liberaal socialisme. Deze is dan wel enigszins christelijk geparfumeerd, maar zo discreet dat het de socialisten en liberalen, die inmiddels een zeker respect voor christenen hebben ontwikkeld, nauwelijks kan storen.

Het gevolg is dat wij, afgezien van wat politiek kleingoed ter linker- en ter rechterzijde, en van de vriendelijke triangel van D66, in feite te maken hebben met een eenpartijstelsel.

Van een effectieve oppositie kan dan ook nauwelijks sprake zijn. Uiteraard doen zich tussen de grote partijen allerlei persoonlijke irritaties en ook politieke wrijvingen voor, maar die vind je evenzeer binnen de partijen. De ideologische onzekerheid binnen deze partijen leidt immers tot tal van interne problemen, te meer omdat men in het openbaar toch met een soort eigen gezicht te voorschijn moet komen. Die behoefte aan een eigen gezicht doet zich overigens bijna alleen voor bij het naderen van de verkiezingen, als men zich weer herinnert dat men de burgers nodig heeft om in het zadel te blijven.

Nu de grote partijen niet meer over ondubbelzinnige beginselen beschikken en dus evenmin over een duidelijke waardenhierarchie, verkeert de politicus in een enigszins verwarrende situatie. Want welk belang heeft hij er bij om partijpolitiek te bedrijven als zijn partij geen eigen beginselen meer heeft? Als er geen ‘hogere’ belangen meer zijn die hem voortdrijven, wat houdt hem dan nog in beweging? Op grond waarvan bepaalt hij zijn keuzen en zijn stellingname? Op grond van het partijbelang? Maar als de partij geen duidelijke ideologische belangen meer heeft, resteert eigenlijk maar een soort belang: zijn eigenbelang, dat wil zeggen zijn sociale status, zijn carrierekansen, zijn publieke bekendheid, zijn ijdelheid.

Als dit in zijn algemeenheid waar is, zou dat tevens verklaren dat ‘de politiek’ vaak zo weinig is geïnteresseerd in wat de gewone burgers er allemaal van denken en vinden, alle obligate inspraak en openheid ten spijt. Nu is elke niet-criminele ambitie volstrekt legitiem in een liberale staat, ook als dit vrijwel uitsluitend op eigenbelang is gericht. Maar bij de politieke ambitie doet zich het probleem voor dat het beroep zelve bij uitstek eisen stelt die zich weinig verdragen met overwegend egoïstische en narcistische motieven. De democratische politicus wordt geacht juist in de eerste plaats de maatschappelijke belangen, zo niet het levensgeluk van anderen te behartigen.

Elk beroep kent weliswaar zijn eigen verantwoordelijkheden, maar het beroep van politicus bestaat vrijwel uitsluitend uit de opdracht verantwoordelijkheid te dragen en verantwoording af te leggen. In een ik-gerichte maatschappij met ik-gerichte politici lijkt het moreel gewicht van deze opdracht echter vederlicht te zijn geworden. Een politicus die niet (meer) over een eigen ideologische en morele kern beschikt, wordt in zekere zin onbetrouwbaar. Het hoeft dan ook niemand te verbazen als hij met narcistische willekeur dwaasheden verzint en spilzieke plannen opzet waar geen burger om heeft gevraagd.

Graag zal hij zich overgeven aan de mode van de dag omdat daaraan de minste risico’s zijn verbonden en zijn ijdelheid daarmee het meest is gebaat. Zijn eerste zorg is immers zichzelf te ‘profileren’, onverschillig of hij met zijn plannen verwarring sticht, ongeacht of zijn beleid chaotische gevolgen heeft. Kenmerken voor deze lichtzinnige situatie is dat het politiek bedrijf steeds meer is gaan lijken op een warrig soort boekhouden. Er wordt voortdurend met financiële posten geschoven en gedaan, zonder dat iemand eigenlijk nog precies weet wat het zwaarst zou behoren te wegen, want daarvoor ontbreken de beginselen en de bijbehorende waardenhierarchie.

Men kan een dergelijk beleid dan wel ‘pragmatisch’ noemen, maar daarmee wordt het geen haar beter. In feite beoefent men, in zijn eigen politieke radeloosheid, een vorm van willekeur. Er worden besluiten genomen die vervolgens weer worden ingetrokken, wetten uitgevaardigd die niet worden uitgevoerd of weer snel worden gewijzigd, bezuinigingen afgekondigd waaroven men nooit meer iets hoort, belastingverlagingen aangekondigd terwijl belastingverhogingen al weer in de maak zijn.

Zo worden de burgers opgescheept met een bijna chronische verwarring. De inconsequenties en inconsistenties die over de burgerij worden uitstort, vormen niet alleen een aantasting van de spil van elke vorm van behoorlijk bestuur, de rechtszekerheid, maar hebben ook nog tot gevolg dat het respect voor ‘de politiek’ en dus voor het democratisch bedrijf dreigt af te nemen.

De afkalving van het politiek verantwoordelijkheidsgevoel gaat bovendien gepaard met een zekere oligarchisering van de politieke macht. Binnen het machtsblok van de drie grote partijen worden alle openbare functies van belang verdeeld, inclusief vele zetels in de top van de bureaucratie.

Daarbij dient men te bedenken dat slechts zo’n vier procent van de kiezers partijlid is. Van die vier procent is slechts een klein percentage, naar schatting niet meer dan tien procent, aanwezig op partijvergaderingen, waar onder meer wordt bepaald welke partijleden voor welke functies in aanmerking komen. Dit betekent dus dat een minuscule minderheid van ongeveer 0,4 procent van de kiezers de personele bezetting van de overheid bepaalt. Het is duidelijk dat bij dergelijke verhoudingsgetallen het algemeen kiesrecht nauwelijks nog een correctieve functie kan hebben en dat het begrip democratie hier nauwelijks nog van toepassing is.

In een vroegere fase van onze democratie, toen ideologische gedrevenheid nog een belangrijk selectiecriterium was, toen de politieke participatie van de kiezers nog een grote rol speelde en toen de bureaucratie nog ruim openstond voor partijloze deskundigen, waren politici in de eerste plaats afgevaardigden, lasthebbers met een duidelijke morele gebondenheid aan hun kiezers.

Nu echter de politieke beginselen van weleer zozeer zijn vermengd en vervaagd dat de inzet van de politicus niet meer overwegend wordt bepaald door zijn betrokkenheid bij de publieke zaak en door zijn specifieke moraliteit, maar in de eerste plaats door zijn persoonlijke ambitie, is er een geheel nieuwe situatie ontstaan. ‘De politiek’, in feite beheerst door een blok van drie grote partijen, heeft inmiddels alle kenmerken gekregen van een carrièreoligarchie, waarbinnen een zeer beperkt aantal ambitieuzen de dienst uitmaakt. Daarmee is het beroep van politicus één van de vele carrièreberoepen geworden en de politiek, tot op zekere hoogte, een bedrijf als een ander.

Als je het daarin tot iets wilt brengen, zul je in de eerste plaats de spelvormen van het machtcircuit in acht moeten nemen. Wie als fractievoorzitter in de Provinciale Staten de ambitie heeft gedeputeerde te worden, zal op zijn tellen moeten passen en geen standpunt moeten innemen dat de commissaris of de partij zou kunnen mishagen, hoe rationeel en consistent dat standpunt ook is. Door dergelijke vormen van mentale afhankelijkheid is er een zekere feodalisering van het politieke bedrijf ontstaan. De democratische procedures worden weliswaar in acht genomen, maar de meningsvorming en  de besluitvorming volgen allerlei kanalen en sluizen die voortdurend onder druk staan van de grote gemalen.

Evenals vele anderen wordt de politicus beheerst door carrièrebelangen. Maar terwijl de carrièrebelangen in andere beroepen bijna altijd gebaat zijn bij een consciëntieuze plichtsvervulling ten opzichte van een kritische cliëntèle, kan de politicus zich hele reeksen misgrepen permitteren. Hij kan zich immers altijd weer beroepen op gewijzigde omstandigheden, onjuiste prognoses, ‘meevallers’, ‘tegenvallers’, of de ‘politieke wil’ van de partij(en).

Hoewel politici over bijvoorbeeld universiteiten graag praten in termen van rendement, wordt de vraag naar het rendement van de politicus zelden of nooit gesteld. Want al is zijn beroep een carrièreberoep als een ander, het onderscheidt zich van alle andere beroepen doordat het is gespecialiseerd in macht. Het is deze macht die zijn beroep een zekere ‘dekking’ verleent, die hem in hoge mate vrijwaart voor een werkelijk rigoureuze beoordeling in termen van prestatie en rendement.

Daarbij komt dat, door de betrekkelijke geslotenheid van het politiek circuit en door het ontbreken van een effectieve oppositie, de politieke macht zich vaak nauwelijks serieus hoeft te storen aan de speldeprikken, het gemor, en het geprotesteer van haar cliëntèle, de burgerij.

Deze betrekkelijke onschendbaarheid wordt dus nog versterkt door de behaaglijke gedachte dat, vergeleken met het nazisme en de even gruwelijke regimes die Oost-Europa beheersten, het Westers parlementarisme een wonder is van democratisch bestuur. De politieke macht trekt ten volle profijt van de mythische overtuiging dat er in een door algemeen kiesrecht en een meerpartijensysteem beheerste staat nauwelijks iets wezenlijks mis kan gaan: wat men nu in Oost-Europa ook lijkt te willen geloven. Bijna niemand lijkt zich hier dan ook zorgen te maken over de vergaande vervreemding tussen kiezers en ‘gekozenen’ (of eigenlijk meer ‘gecoöpteerde’).

Nu dringt de vraag zich op hoe het komt dat de politieke macht geheel in handen is van een oligarchie van beroepspolitici. De opmerkelijke situatie doet zich voor dat één willekeurige beroepsgroep, waarvan samenstelling en karakter nauwelijks door de kiezers kunnen worden beïnvloed, de politieke macht vrijwel heeft gemonopoliseerd. Het is deze politieke elite die in belangrijke mate het lot bepaalt van alle andere maatschappelijke elites en sectoren en daarbij zeker niet geneigd is zichzelf te vergeten. Het bedrijfsleven, de universiteiten, de medische sector, de schrijvers, de kunstenaars en alle burgerlijke beroepsgroepen hebben geen van alle enige formele zeggenschap en hun leden zijn ook nauwelijks in de talrijke politieke instituties vertegenwoordigd. Weliswaar heeft de centrale overheid zich omringd met een serie adviesraden, waarin ook representanten van deze beroepsgroepen hun mond open mogen doen, maar deze verplichten de overheid tot weinig meer dan beleefde kennisname van hun studieuze rapporten.

Groeperingen uit de burgerij die op redelijke gronden werkelijk iets gedaan willen krijgen en over voldoende geld en energie beschikken, kunnen dan wel de rechterlijke macht inschakelen, een beroep doen op de Europese Commissie, ‘actie’ ondernemen of gaan lobbyen, maar deze middelen zijn uiterst tijdrovend en vaak ondoelmatig. Het komt er op neer dat het enorme reservoir aan ervaring, kennis van zaken en kwaliteitsbewustzijn dat in de burgerij is aan te treffen, politiek vrijwel geheel is uitgeschakeld.

De werkelijke macht ligt in handen van de paar mensen die op de vergaderingen van de grote partijen verschijnen. In dit perspectief krijgt ook het begrip ‘politieke partij’ iets schimmigs, want wat zich presenteert als een organisatie met massale aanhang, blijkt in feite te bestaan uit een handjevol vergaderaars. Indien dit allemaal juist is, zijn het ook deze minieme clubjes die de politieke koers bepalen van zowel de hogere als de lagere overheden. Wat zich aandient als een democratisch meerderheidsbeleid, is in feite het beleid van een kleine minderheid.

Nu zou er minder reden zijn tot zwartgalligheid als de niet-partijleden onder de kiezers, en dat is 96 procent van degenen die een stem hebben uitgebracht, niet gedoemd waren de rol te spelen van quantité négligeable. Hun politiek gewicht is zo gering omdat zij ten gevolge van de ideologische vervaging in feite slechts één allesbeheersende partij tegenover zich vinden. Zij stemmen nog wel, niet zozeer in de hoop met hun stem te kunnen bijdragen tot een andersoortig beleid (dat immers nauwelijks is te verwachten), maar vooral uit vrees dat de binnenlandse status-quo, die hun een redelijk consumptiepeil garandeert, anders wel eens een beetje naar ‘links’ of naar ‘rechts’ zou kunnen verschuiven.

Het heeft er alle schijn van dat de politieke elites en maatschappelijke sectoren min of meer in te kapselen of naar hand te zetten door middel van voorwaardelijke geldstromen (subsidies), fiscale verfijningen en dreigende kortingen. Opmerkelijk is overigens dat dit laatste middel, kortingen, zelden of nooit wordt toegepast op het eigen ambtelijk apparaat dat, goed gevuld met partijleden, onbekommerd kan floreren.

De schade die aan de belangen van het land wordt toegebracht doordat de politieke macht vrijwel geheel is geconcentreerd bij een kleine oligarchie, zal niet altijd volkomen aantoonbaar zijn. Maar wel is zeker dat de politieke praktijk, zoals hier afgeschilderd, weinig meer te maken heeft met het beginsel van de volkssoevereiniteit. Als ‘de politiek’ inderdaad functioneert als een min of meer eensgezind samenwerkingsverband dat zich ten opzichte van de kiezers in hoge mate heeft verzelfstandigd, kunnen we spreken van een vrijwel gesloten machtscircuit dat vrijwel ongecontroleerd zijn gang kan gaan.

Als dat juist is, is het ook zeer waarschijnlijk dat er veel verkeerd gaat. Wie over veel macht beschikt, heeft ook alle ruimte om zich over te geven aan zijn menselijke zwakheden. De politieke situatie waarin we ons bevinden, zou dan ook veel kunnen verklaren van het hobbyisme, de grilligheid en de irrationaliteit van tal van wetten en besluiten die over ons heen komen en die een aantasting vormen van de rechtszekerheid. Het is kenmerkend voor de irrationaliteit van de vele wilde voornemens en overhaaste besluiten dat deze in toenemende mate worden aangekleed met een soort slogans en ondoorzichtige modetermen, die door hun gering intellectueel gehalte nauwelijks voor discussie, democratische discussie, vatbaar zijn.

Het zijn inmiddels van die slagwoorden als ‘deregulering’, ‘afslanking’, ‘krimp en groei’, ‘schaalvergroting’, ‘doorstroming’, ‘gelijke kansen’, naast een roekeloze propaganda voor het openbaar vervoer en voor vrijwel non-selectieve vormen  van onderwijs, die inmiddels tot grote verwarring en andere rampzalige effecten hebben geleid. Het meest naargeestige is dat het ‘rendement’ ervan – eveneens zo’n kreet waarmee veel wordt gerechtvaardigd – vaak identiek blijkt te zijn met kwaliteitsverlies.

Sedert de ‘onderwijsvernieuwing’ is er inmiddels vrijwel geen student meer te vinden die, behalve een beetje Engels, een vreemde taal kan lezen, sedert de ‘schaalvergroting’ kan geen conservatorium nog behoorlijke solisten opleiden en sedert de ‘tweefasestructuur’ kunnen we alleen nog het type klaargestoomde doctor verwachten waarvoor men in het buitenland reeds de neus optrekt. Internationaal gezien is elke nieuwe Nederlandse afgestudeerde een soort halfwas – en dat in een periode waarin ook de Nederlandse grenzen verder zullen opengaan en waarin men het graag heeft over internationaal niveau.

Velen hebben het gevoel dat er iets verkeerd gaat en vinden dat de politieke macht wel erg veel speelruimte heeft en vaak absurde besluiten neemt. Toch lijkt het vertrouwen in de Westerse democratie als de beste of de minst slechte regeringsvorm nog altijd zo groot, dat de klachten tegen de huidige gang van zaken zelden een gearticuleerde, laat staan een principiële vorm aannemen. Men is immers overwegend van mening dat, zolang aan de democratische spelregels wordt voldaan, ‘de politiek’ altijd een zekere legitimiteit bezit. Lange tijd werd men daarin nog gesterkt door de mythische kracht van het begrip ‘Westerse democratie’ als het bastion van rechtszekerheid, rationaliteit en burgerlijke vrijheid.

Nu inmiddels tal van politieke waansystemen zijn ingestort en men in Oost-Europa naar democratische middelen zoekt om de politieke macht te verdelen en te reguleren, is ook bij ons in het Westen misschien het moment aangebroken om de eigen democratische praktijk met wat minder naïviteit te bekijken dan tot nu toe het geval was. Het politiek niet-actieve deel van de burgerij – en dat is ten minste 96 procent van de kiezers dat nu nog, gelaten of geïrriteerd, de ballenregen van de politieke jongleurs tracht te ontwijken – zou zich bijvoorbeeld wel eens kunnen afvragen van welke orde de democratische legitimiteit is van dat schijntje van de kiezers (0,4 procent) dat in feite het beleid bepaalt.

De auteur is (was? – RH) hoogleraar moderne geschiedenis aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en is tevens verbonden aan de Universiteit van Amsterdam.

Het bovenstaande artikel is verschenen op valentijnsdag in 1990, in het NRC Handelsblad, en heeft voor enorme politieke opschudding gezorgd in Nederland. Enkele kamervragen zijn erover gesteld en vervolgens is het zo snel mogelijk in de doofpot gestopt.

Hoewel dit artikel al 20 jaar oud is heeft het niets aan actualiteit ingeboet. Vanwege de belangwekkende inhoud heb ik het integraal overgenomen van de Autonome Universiteit. De vraag waarmee het essay begint moet m.i. helaas ontkennend beantwoord worden: De Nederlander is zich nauwelijks bewust van wat er boven zijn hoofd bekokstoofd wordt. De geringe weerzin tegen de jongste (poging tot) constitutionele staatsgreep door Beatrix en haar vazal Tjeenk Willink spreekt wat dat betreft boekdelen. Het vrijheidsbewustzijn bij de gemiddelde Nederlander (oh nee, die bestaat niet) is om te huilen.